Bu yazıda birkaç farklı konuya değinmek istiyorum.

İlk olarak ” şans ” faktörü ve hayatımdaki yeri.

Hepimiz zaman zaman kendimizi şanslı hissediyoruzdur. Ben pek hissetmiyordum aslında, yani şanssızım diye bir düşüncem yoktu ama hayatımda olanları şans süzgecinden geçirmiyordum. Ne zamana kadar?

Dün arkadaşıma başımdan geçenleri anlatana kadar. En sonuncusunu anlattığımda yok artık ” lebron james ” dedi. Sık sık lebron james demeyen biri olduğu için beni de düşünceye itti.

Neydi efendim o olay?

Haziran ayının elektrik faturası gelmiş, tarafımdan sürekli ertelenerek ödenmemişti. Geride bıraktığımız haftanın cuma günü bedaş’ın elemanları elektriği kesmeye gelmişler. Bu sırada üst komşumuz elemanları görüp ” evladım yazık, onlar öğrenci kesmeyin elektriklerini ” demiş. Adam borcundan dolayı kesmek zorundayım teyzecim, bugün ödeyeceklerse bırakabilirim anca diye bir karşılık vermiş. Teyze de bizim abone numaramızı alarak doğruca ptt’ye gidip borcumuzu ödemiş.

Tabi ben bunlardan habersiz akşam eve geldim, teyze de durumu anlatmak için zili çaldı. Anlattı olanları…

Faturayı uzattı ve paranız olunca ödersiniz evladım dedi. Bir memnun oldum ki anlatamam. Memnun olduğum kadar mahçupta oldum tabi… Bu olayı anneme anlattığımda ” izmir’li galiba ersin ” yanıtını aldım. Nereli olduğunu bilemiyorum ama gerçekten çok güzel hareketti. Tabi teyzenin parasını hemen verdik ki yarın bir gün yine elektrik kesilmesinden kurtarması için bi’ dayanağı olsun…

Eğer teyze olmasa cuma günü elektrik kesilecek ödeme pazartesi yapılabilecekti. Dolapta bulunan her şey bozulacak muhtemelen ben de küfür yüzünden ciddi oranda günaha girecektim.

Bu benim hayatımda sık sık olmaya başladı. Yani bu şans olayları. Arkadaşımın “şanslısın” lafını kullanmasıyla bi’ istişare yaptım da… Evet, ben şanslıyım.

Ne zaman ” işte şimdi bittim, artık olmaz ” dediysem hep bir şey oldu. Maradona’nın deyimiyle zor kaldığımda hep ” Tanrı’nın eli ” gelip beni bir şekilde kurtardı.

Bu konu oldukça iğrenç ama anlatmanın faydası olacaktır. En azından bay bill olmanın bir kuralı daha öğrenilmiş olur.

Kadın – Erkek ilişkileri konumuz…

Ataerkil bir toplumda yaşıyoruz. Erkekler her şeyle övünebilirken bayanlarda bu söz konusu olmuyor. Sürekli bir şeyleri içlerinde yaşamak zorundalar. Özellikle erkek arkadaşlarıyla yaşadıklarını… Bizdeyse öyle değil, bir erkek eve kız arkadaşını getirdiğinde yaşanan her şey paylaşılır. Paylaşılıyor yani… Hem de tüm çıplaklığıyla… Nitekim biz erkek olduğumuz için hayatımız saydam olmalı ve evet sex ile hava atmalıyız.

Bay Bill olarak bir kez bu hataya düşmüştüm. Yani yaşadıklarımı topluma anlatmasam da çok yakınıma anlatmıştım. En nihayetinde mahremimi paylaşmıştım ama cezamı da çekmiştim.

Derken arkadaşlarımda da aynı hatayı görmeye başladım. Defalarca bunun yanlış olduğunu söylesem de anlatmaya devam ettiler. Bir tanesi 2 ay önce falan ciddi bir trafik kazası geçirdi. Bir tanesi de dün hafif yüz felci geçirmiş ki Allah korumuş ikisini de…

İkisinin de ortak lafı ” ah aldık ” oldu.

Evet, ah aldınız sevgili dostlar…

Ben hiç ah aldım mı bilmiyorum, yani en azından bu tip bir şeyi anlattığımda yaşadığım kişi öğrenmişti ve gizli bir şey kalmamıştı. Bunun açıklamasını yapamıyor insan tabi, ah aldım mı yine de bilmiyorum. Ondan sonra olan ilişkilerimde de mahrem sayıp anlatmadığım için iç rahatlığıyla ah almadığımı söyleyebilirim.

Kızlar da bu konuda biraz duyarlı olmalılar ama, ota boka bela okumak hoş olmuyor. İlişki bittikten sonra rahat bırakın bizi…

Son olarak bu ” yine mi güzeliz yine mi çiçek ” şarkısı ne güzel olmuş öyle…