Garip bir heyecan sarmıştı etrafımı, daha az düşünerek kuruyordum cümleleri… Kompleks yollardan basit şeyler alantmıyordum o zamanlar, hala anlatabildiğim söylenemez ama kelimelerde daha bilmişlik var.

İlk yazdığım zamanlar herkese gönderirdim yazılarımı, sanırdım ki en iyi ben yazıyorum, en kaliteli yazılar ilerde benim kalemimden çıkacak…

İlk yazdığım zamanlar bir sevgilim vardı, her dakika hakkında kuruntular çıkardığım, onu sevdiğimi dile getirerek hissettirmemeye çalıştığım.

İlk yazdığım zamanlar ne olursa hayatımda o vardı blogumda… Şimdilerde yok o kadar ifşa, kısmi olarak sürdürüyorum geleneği…

İlk yazdığımda 2007′yi gösteriyordu takvim, saat bilmem kaçı…

İlk yazdığımda Ankara’daydım, soğuk bir Gölbaşı gününde başladım.

İlk yazdığımda merhaba diye başladım yazıya, şimdilerde direkt gelişme bölümüne giriyorum.

İlk yazdığımda 18 yaşındaydım, biçare ergendim.

O yoktu ilk yazdığımda, bu yazıda da yok…

Diğeri vardı ama çok karışmasın kafalar…

İlk yazdığımda ben vardım, hâlâ varım.

89′da başlanan hikayeyi sürdürüyor ebeveynlerim, ne usta kalemler, öyle değil mi?

Bu kahraman şu an çok yorgun, biraz dinlenmeye ihtiyacı var ve biraz inziva’ya…

Eyvallah…