İnsanlardan daha çok önem verdiğim hedeflerim… Onlara ulaştığımda kaybettiklerimle kaldığım. Yine de seviyorum.
Bir insanı öncelik yapmak yerine hep bir hedefi seçiyorum. Ulaşınca hüsran oluyor ama aynı şey insanlar için de geçerli. Birini elde edince hep sıkılmıyor muyuz zaten… Tek sorunum önceliklerime olan sıkı bağlılığım. Okulu uzatmamdaki yegane sebepte buydu. Hep hedeflerimin peşinden gittim ve şu an tarifi mümkün olmayan mutluluk içerisindeyim. Hedefime o kadar yaklaştım ki her sabah onun için kalkıp ona hizmet eden bir köle gibiyim. Her sabah uyanma sebebim var. Her sabah ” günaydın sevgilim ” mesajıyla uyanmak benim için bir şey ifade etmiyor. Ancak her sabah hedefime bir adım daha yaklaşacak olmak müthiş bir motivasyon oluyor. Bilmiyorum, belki de ileride sağlam bir işkolik olacağım. Haha, hiç zannetmiyorum. Urla ya da Çeşme sahillerinde yaşayan, iş çıkışı dünya ile ilişkisini kesen düzgün bir iş adamı dışında hiçbir şey olmak gibi bir planım yok. Lakin yine biliyorum ki hedeflerim çerçevesinde çok mutlu bir aile hayatım olmucak. Ya da beni anlayan bir eşim, mutluluğumla mutlu olan bir hayat arkadaşım olacak. Bilemiyorum tabi… Ya da….
Ben hedeflerimden vazgeçip sıradan biri olacağım. Yepyeni bir hedefimi daha gerçekleştirdiğimde, ” yeter bu kadar, yeni bir hedefe gerek yok ” diyeceğim. Ama sizi temin ederim o güne kadar salt zafer için yaşayacağım.